“Samen op weg naar voor altijd beter!”

Patricia Gomes (35 jaar, 33 jaar ten tijde van de diagnose borstkanker)

“Ik had een fijne dag gehad. Na een bezoekje aan Amsterdam en een heerlijke lunch met een oud-collega stond ik ’s avonds onder de douche. Tijdens het afspoelen ontdekte ik eerst een klein bultje aan de oppervlakte van mijn borst. Ik besloot direct om die plek grondiger te onderzoeken en ontdekte al snel een knobbeltje in mijn borst. Ik ben de volgende ochtend direct naar de huisarts gegaan en niet veel later kreeg ik in het ziekenhuis de diagnose borstkanker. Vanzelfsprekend een enorme schok! 

Een reeks van onderzoeken werden opgevolgd door een borstsparende operatie, in combinatie met het verwijderen van de ‘poortwachter’ en een aantal lymfeklieren. Daarna volgden 30 bestralingen. De onderzoeken, het wachten, de tussentijdse onzekerheid; dat alles maakte natuurlijk de nodige indruk. Het was best zwaar en emotioneel, maar gelukkig volgde er al snel positief nieuws. De tumor bleek kleiner dan gedacht en er waren geen uitzaaiingen. De zeven geplande chemokuren had ik niet nodig. 

Het hele traject was ingrijpend; niet alleen voor mijzelf, maar ook voor mijn omgeving. Vooral mijn moeder, zelf ook borstkanker-survivor, had het zwaar; zij wist immers precies waar ik doorheen moest. Ook voor mijn broer en mijn vader was het erg zwaar en emotioneel; zij moesten, na mijn moeder, nu ook mij dit vreselijke traject door zien gaan. Voor mezelf was met name de periode van onderzoeken het zwaarst. De onzekerheid, het wachten, terwijl je alleen maar denkt: “Dit monster moet mijn lijf uit!”. Ik was ondanks alle angst en onzekerheid toch ook positief; bij mijn moeder was het goed gekomen en dus moest en zou dit bij mij ook het geval zijn. Gelukkig heeft dat ook zo mogen zijn. 

Het gaat nu goed met me, maar natuurlijk zijn er ups en downs. In het begin voelde mijn lichaam als dat van een 80-jarige. Door te sporten is dit verbeterd, maar ik ben nu, twee jaar later, nog altijd snel vermoeid en ik heb nog regelmatig last van tintelende, zware benen. Dat is soms nog steeds moeilijk om volledig te accepteren, maar tegelijkertijd ben ik vooral heel dankbaar dat ik elke dag nog de dingen kan en mag doen die ik altijd heb willen doen. 

Wat ik vrouwen en mannen, jong en oud, wil meegeven is het volgende: neem de tijd om je eigen lichaam te leren kennen en zorg dat je weet waar je op moeten letten. Denk niet: “Vreselijk, maar mij zal dit niet overkomen”. Ik ben er het levende bewijs van dat het echt iedereen kan overkomen! Ik had net mijn tweede rechtenstudie afgerond, was jong en stond in de startblokken om de wereld te veroveren. Toen was daar ineens die kink in de kabel. Ik ben weer gezond, maar ik ben me er wel elke dag van bewust dat het ook heel anders had kunnen aflopen. Dat is een van de redenen waarom ik, samen met Team Dromen Durven Doen, ook dit jaar weer meedoe met [Z]aan de Wandel. Door tijdens evenementen als deze allemaal ons beste beentje voor te zetten, zamelen we geld in voor borstkankeronderzoek. Daarnaast laten we zien dat we ons bewust zijn van onze eigen kwetsbaarheid en de gevolgen van deze ziekte. Ook leggen we hiermee een mooie basis van troost, inspiratie en aanmoediging voor iedereen die vecht of zal moeten vechten tegen (borst)kanker. Iets wat een ieder van hen nodig heeft en dus gaan we ook dit jaar weer voor die belangrijke kilometers: samen op weg naar voor altijd beter!”